10.14.2014

Bene intelligite, domini, nunquam coronam auream in capite meo haberem, quia Jesus, cum passus est passionem suam, de spinis erat.

Godefroid de Bouillon, est né à Baisy Thy en Brabant wallon. 
Il conduisit avec une audace peu commune la croisade des chevaliers jusqu'a Jerusalem.
Le seigneur Brabancon emporta la Ville Sainte après un siège mené de mains de maître, alors que ses troupes étaient au bord de l'épuisement.
La plus grande geste de nos régions et l'ébauche de l'Europe car les chevaliers qui y prirent part représentaient la fleur de la noblesse de notre continent. 
Godefroid de Bouillon, le plus courageux d'entre eux refusa le titre de Roi de Jérusalem que les chevaliers voulaient lui conferer. Car là ou on l'avait refusé à Jésus Christ, il ne pouvait  l'accepter.

"Comprenez bien, seigneurs, je n'aurais jamais de couronne d'or sur la tête, car celle de Jésus, lorsqu'il souffrit sa passion était d'épines. Jamais donc la mienne ne sera d'or, ni d'argent, ni même de laiton."

déclara humblement Godefroid de Bouillon à ses pairs qui voulaient le couronner roi de Jérusalem pour son courage pendant la croisade.

10.13.2014

Le premier Baudouin

Sa vie est mal connue. Il prend part à la bataille de Fontenoy-en-Puisaye en 841, dans le camp de l’empe-reur Lothaire lequel est défait par ses frères Louis le Germanique et Charles le Chauve. Nomme Comte de Flandres, il lutte ardemment contre les Normands, qui depuis 810 dévastent nos régions dont il est en charge. On le dit de haute stature, de teint brun et, de corps vigoureux et nerveux, agile et bon à cavalier. Une tradition fait de lui, encore jeune, le vainqueur d'un combat avec un ours; exploit qui le fit remarquer du roi Charles le Chauve.investiture de Baudouin Bras de FerIer comte de Flandre, par Charles le Chauve
Lors d'un sejours a la cour du roi de France, Baudouin enleve la princesse Judith, la fille du roi Charles le Chauve. Elle n'a pas encore 20 ans mais elle est deja veuve. Elle a ete mariee a un roi anglo saxon et 
Lors d’un séjour à la cour royale à Senlis vers 862, Baudouin, noble Franc, enlève la princesseJudith (v. 843 - †870), fille du roiCharles le Chauve et d'Ermentrude d'Orléans. Judith n'a pas encore vingt ans mais elle est déjà la veuve de deux rois anglo-saxons, Ethelwulf († 858) et le fils de ce dernier Ethelbald de Wessex († 860), rois de Wessex. Afin de commettre le rapt, Baudouin s'est assuré de l'aide du frère de Judith, le prince Louis, le futur Louis le Bègue. Amour ou calcul politique? Toujours est-il que Judith semble l’avoir suivi de son plein gré, sous un déguise-ment. Baudouin l’épouse en secret à Harelbeke, puis le couple, effrayé des conséquences de ses actes, se réfugie auprès de Louis II le Jeune, tandis que le Bègue se met en sécurité en Bretagne. L’excommunication est prononcée par une assemblée d’évêques réunie à Soissons. Baudouin et Judith gagnent alors Rome et plaident leur cause auprès du pape
Nicolas I. Celui-ci intercède longuement auprès du roi de Francie occidentale, qui finalement se laisse convaincre et confirme Baudouin dans la défense septentrionale du royaume. Le mariage est prononcé à Auxerre en Bourgogne en 862 ou 863, en l’absence toutefois du roi. Charles le Chauve attribue de plus au forestier la marche de Flandre en bénéfice dotal. Cet épisode est à l'origine d'une légende d'Artois, appuyée par les chroniques de l'abbaye du mont Saint-Éloi qui attribue à Baudouin la présence de deux mégalithes nommés les Pierres Jumelles ou Les Pierres d'Acq9 sur le hameau d'Écoivres à proximité d'Arras.
Baudouin Bras de Fer est le dernier comte fonctionnaire de Belgique Seconde. Vers 877 à la mort de Charles le Chauve, la charge devient héréditaire, dans la maison de Baudouin. La Flandre entre dans la feodalite.  Avant sa mort, Baudouin Ier fortifie ArrasGand et Bruges, sa capitale, où il fonde, selon la légende, l’église Saint-Donat, à l’emplacement d’une ancienne chapelle dédiée à la Vierge. Le corps du saint éponyme, huitième évêque de Reims y est translaté. En 870, le marquis fait aussi bâtir un couvent de bénédictines à Furnes, qui reçoit les reliques de sainte WalburgeBaudouin Ier meurt en 879 à Saint-Omer, alors qu’il a pris l’habit monacal à l’abbaye Saint-Bertin. sa dépouille gît dans cette abbaye, son cœur et ses entrailles étant portées en l'église Saint-Pierre à Gand. Descendance: Trois fils et une fille naîtront du mariage avec la  jolie Judith : Charles, mort à 12 ans; Baudouin II dit le Chauve, deuxième comte de Flandre (880 - †918) et Raoul (846 - † 17 juin 896), comte de Cambrai, tué par Herbert Ier de Vermandois et enfin; Winidilde, qui épousera Guifred le Velu

10.11.2014

"PATRIA EST UBICUMQUE EST BENE." CICERO

 PATRIA EST UBICUMQUE EST BENE. »    Cicéron




  In 2019 beslooot ik van de De Haan, mijn nieuwe woonst te maken.
 De badplaats en strand die vroeger  Le-Coq-sur-Mer heette, 

dateert van het einde van de negentiende eeuw. Het is is een succesvol ontwerp van een Franstalige architect Edouard Colinet en twee Vlaamse financiers Albert Poppe en Adolphe Pasenbroder. Die mannen 
kochten zo'n veertig hectaren aan Klemskerke en Vlissingen om er een unieke badplaats en kuuroord te maken. 




Dit was de concessie die thans een brede kring vormt tussen de Koninklijke baan en de Rijksweg N2. De drie vennoten deden een beroep een Duitse landschapsarchitect Joseph Stueben en raadgever van koning Leopold II die zijn inspiratie vond bij de Zuidfranse stad en balneaire kuroord Arcachon voor de aanleg van de wegen en straten in het station en het creeren van een zeestadje in de duinen en de sparrenbossen.


De bijzondere architectuur van De Haan is afkomstig uit de Belle Epoque, de jaren rond de eeuwwisseling 1900. Het tramstation van De Haan aan Zee is daar een mooi staaltje van en is nu het symbool van deze uniek vakantieoord.


De Haan aan Zee is dan ook het mooiste plaatsje aan de Belgische kust

Langs de strandpromenade zijn veel werken van Vlaamse kunstenaars te bewonderen en dankzij het prachtige strand is een gelukgevoel hier nooit ver weg. 



De goede raad van de kijklustige: huur een rijwiel en ga op verkeningstochten in De Haan, Wenduine, Vlissingen en Klemskerke. Er zijn veel mooie fietspaadjes in de nabijheid.


Of ga te voet de duinen verkennen tussen De HAAN en zijn gehucht VOSSEGAT.

 

Er zijn ook heel mooie villa's en een typische hoeve die nu hotel Duinenhof heet in de residentiele wijk langs de driftweg in de richting van Bredene.





10.10.2014

"Zu hét als ne stien" de striptekenaar Hergé

Hergé est curieux de tout ce qui a marqué son époque. 
Il en a rassemblé les images et les mythes et histoires. 
Il a donné à la bande dessinée son statut de neuvième art.
Le 22 mai1907  naquit Georges Rémi a Etterbeek une commune bourgeoise de l'agglomération Bruxelloise.
En 1920, le jeune garçon entame ses études moyennes au collège catholique de Saint-Boniface situé non loin de là, à Ixelles; il y fait ses premiers dessins. 
L'Institut l'honorera plus tard par une grande fresque murale et chaque élève de l'Insttitut apprend des son entrée que l'illustre dessinateur les a précédé dans ces locaux.
En 1921, Il entre chez les scouts du collège, où il reçut à juste titre le totem de Renard curieux. 
Ses premiers dessins paraissent dans "Jamais assez ", la revue scoute du collège, puis dès 1923, dans Le Boy-Scout belge, le mensuel des scouts de Belgique.
En 1924 c'est du pseudonyme de Hergé - RG, tiré des initiales de son Georges Rémi inversées et précédé d'une consonne noble le h  - qu'il signe ses réalisations.
En 1926 apparaît le somme toute cocasse chef de patrouille scoute Totor, CP des Hannetons, dans Le Boy-Scout belge qui à l'image de sa fonction est l'avant-coureur de Tintin.
En 1927, Georges Remi effectue son service militaire.
En 1928 il refuse de rejoindre son père aux magasins de tissus Waucquez pour une carrière toute tracée de vendeur.

Il est engagé non loin de là au n° 12 du boulevard Bischoffsheim, au "XXième siècle" journal catholique et conservateur Belge dirigé par le fougueux et polémiste abbé Norbert Wallez. 
Il y est d'abord documentaliste  mais obtient vite la responsabilité du supplément jeunesse: le Petit Vingtième. 
Le premier numéro paraît le 1er novembre.1929. C'est là qu'apparaissent l'infatigable reporter tête-brulée Tintin et son terrier blanc comme neige Milou plus philosophe.
En 1930 les deux ketjes des Marolles (quartier populaire de la capitale) font leur apparition : 
Quick et Flupke, et protagonistes d'inénarrables gags dans le Petit Vingtième.
 
Le premier album de Tintin, Tintin, reporter au pays des Soviets, est publié cette année-là. Une critique violente de l ๊๊ีีUnion soviétique. 
Hergé émaillera ses histoires de savoureuses expressions Bruxelloise dans ses albums. 

En 1932 Georges Remi épouse la Bruxelloise Germaine Kieckens, secrétaire au journal XXième Siècle. Un des témoins de son mariage sera le célèbre Léon Degrelle, alors reporter au journal "le XXIème siècle" qui fera beaucoup parler de lui, dix ans plus tard.
 
Herge sera arrete a la liberation de Bruxelles en septembre 44 et ne passera qu'une nuit en geole, malgre que la surete de l'Etat l'aie enregistre comme membre du parti Rex, issu du Parti Catholique Belge, il adopta un discours et des attitudes fascistes, creant une milice.
ll sera relache des le lendemain, le juge se justifera par la suite en disant "Si j'avais poursuivi le papa de Tintin et Milou en justice, je me serais couvert de ridicule."
Jusqu'à présent, la Ville de Bruxelles refuse d'honorer la mémoire d'un de ses plus grands artistes en nommant une de ses avenues de son pseudonyme.
Seule Ixelles lui accordera une petite rue gagnee sur l'hopital militaire apres sa destruction.
Louvain-La-Neuve accueillera avec joie le Musee TINTIN ou Herge sur son territoire.




7.16.2014

Le beau pittoresque résulte d’effets de contraste, de l’accentuation de certaines formes procurant l’impression de grandeur, de la parfaite adaptation aux conditions de milieu, de l’imprévu qui provoque notre curiosité, on peut dire que cette longue voie est une artère vitale de notre ville . »

Charles Buls est un bourgmestre de Bruxelles remarquable. Il est né à Bruxelles le 13 octobre 1837 et décédé le 13 juillet 1914.Il a été échevin, puis bourgmestre (1881-1899) de la ville de Bruxelles où l’on se souvient de lui sous le surnom du bourgmestre esthète. Il a aussi participé à la politique nationale en qualité de député à la chambre des représentants de 1882 à 1884 et 1886 à 1894. Fils d’un orfèvre malinois auquel il est destiné à succéder, il reçoit une éducation artistique, ce qui l’amène à voyager. Il passe une année à Paris et neuf mois en Italie où il est confronté à la peinture, la sculpture, et la gravure. De retour en Belgique il étudie les langues, en particulier le latin, l'anglais, et l'allemand.Il entame sa carrière publique à partir de 1877 en tant que conseiller communal.
Devenu bourgmestre, Il laissera comme principal souvenir de son mandat, celui de la défense des arts et du patrimoine bruxellois. Souvent en opposition avec la politique du roi Leopold, qui a pour but la transformation de la capitale, jugée trop provinciale, parfois au détriment de son passé, il contribue à la restauration et à la conservation de plusieurs monuments et édifices de la ville. On lui doit la préservation d’une bonne partie du patrimoine historique du centre de Bruxelles, en particulier  la Grand-Place, à une époque où cette préoccupation est loin d’être partagée par la majorité de ses contemporainsr, et la Tour Noire à proximité du Marché aux Poissons.
L’autre grand domaine d’action de Charles Buls est l’éducation et l’instruction publique. "La Ligue de l'Enseignement" dont il a été secrétaire de 1864 à 1880 et président de 1880 à 1883 et 1905 à 1914. Cette organisation, s’associera en 1905 avec l’"Union nationale pour la défense de l’enseignement public" pour lutter contre le monopole de l’enseignement catholique. Il contribuera en 1886 à l’ouverture de l’École des Arts décoratifs, annexée à l'Académie royale des beaux-arts de Bruxelles, qui sous son influence ouvrira ses portes aux jeunes filles dès 1889. Il créera également l'école normale qui porte son nom aujourd'hui, située boulevard Lemonnier. Cette école construite suivant des principes novateurs, grand préau intérieur, classes lumineuses et aérées donnat sur le préau, etc.
Directeur d’école, il a fondé une organisation consacrée à la réforme de l'enseignement. À la même époque il a été un membre actif de de Veldbloem et de Vlamingen vooruit (en français, En avant les Flamands), deux organisations du mouvement flamand1.

1.21.2014

Jan Baptist Verlooij, voorganger

‘Al dat Fransch is staet my aen’: Nederlands  was in de verdrukking in de Zuidelijke Nederlanden.  Toen is de aantrekking van het Frans buitengewoon. 
In de Spiegel der Jonkheyd leerde men in de XVIIde eeuw: "Naest het Latyn spant het Francois de CrooneWant men siet het dagelykx in Dorp en Stede Wie geen Francois en kan, en magh niet mede." 
In de XVIIIde eeuw grijpt de verfransing met een ongeziene kracht om zich heen. Het ogenblik voor dit op hol slaan van de verfransing is de bezetting van de Oostenrijkse Nederlanden door het Franse leger van Lodewijk xv
Voor de hoge standen is de bezetting een galante tijd, ‘une guerre en dentelles'. Iedere Franse generaal wordt door een toneelgezelschap gevolgd.Franse mode en manieren, toneel en boeken veroveren de betere kringen. Balletmeesters, perruquiers, taal- en dansleraren, parfumeurs die na de oorlog in de zuidelijke provincies blijven wonen.

worden de leermeesters van een nieuwe cultuur waarin men zich zonder enige maat laat onderdompelen. Mynen maeker van de kleeren Komt dit van Parys te leeren; Al die daer niet heeft gewoont, Zelden hy iets goeds vertoont
zegt de Klap-bank der juffers (Gent, 1780, heel waarschijnlijk van de hand van J. de Wolf), een satire op de Gentse dames. En elders:
Waer niet is van min geschreven, 
Daer en kan ik niet mé leven;
 En 't moet in het fransch nog zyn, 
Of het lezen baert my pyn...
't Vlaemsch is noyt van mynen zin, 
Want daer is geen voedsel in... 
Ja, nae de Theaterstukken 
 Gaen ik om het fransch te plukken;  
Al dat fransch is staet my aen...

In de pensionaten worden de meisjes op dat leven voorbereid:
'Men leert er gemeijnelijk muziek, zingen, clavecimbel spelen, Dansen, borduren, tekenen, schilderen; voorts wordt de beste tijd in paleersel en vodderijen versleten. men leert er geen vlaems meer, stelt Verhoeven in zijn Oordeelkundige Verhandelingen op de noodzaekelijkheijd van het behouden der nederduijtsche taele, en de noodige hervormingen in de scholen.
Verlooy heeft het over de Brusselse juffrouwen die te beschaamd zijn om met een Nederlandstalig gebedenboek ter kerke te gaan.
Als we De Wolf mogen geloven, doen rijke jongelui niets anders dan om zulke meisjes vlinderen: van hun ledig en oppervlakkig leven hangt hij een weinig vleiend beeld op in zijn Klapbank der heeren, het pendant van zijn bovenvermeld werk. Buitenlandse bezoekers bevestigen wat Zuidnederlandse auteurs hekelen.
 In 1750 schreef Willem van Haren over Brussel al: ‘qu'il n'y a aucun goût que celui des habits et des poupons.'

In 1783 schrijft de Fransman Dérival in zijn Le voyageur dans les Pays-Bas autrichiens over Gent: ‘On est ici grand partisan des modes françoises, peut-être vaudroit-il mieux pour le commerce intérieur qu'on en fit moins de cas.’ Zeven jaar later getuigt de Oostenrijker Georg Forster  over de Brusselse dames: ‘Ici, plus qu'en aucun lieu de l'Europe, les femmes méritent le reproche de ne se laisser jamais distraire un seul instant, par les calamités publiques, de l'occupation importante de la toilette et de la parure.’ Mode, galante lectuur, toneel - Brussel en Antwerpen hadden al in de vorige eeuw een Frans toneelleven dat in de 18de eeuw snel aan succes wint, terwijl kleinere steden in de tweede helft van de eeuw geregeld door Franstalige groepen op tournee worden bezocht - beïnvloeden het sterkst het vrouwelijke deel van de hogere standen. Bij de verfransing van het mannelijk gedeelte spelen twee andere factoren mee: de invloed van het Oostenrijkse bestuur aan de éne kant, een groeiende leesgierigheid anderzijds De taal van het bestuur is het Frans - ‘le langage du peuple n'a jamais été celui de la Cour’, schrijft Shaw - en het is duidelijk dat daarvan de verfransing is uitgegaan: wie met het bestuur wil corresponderen, meent het Frans te moeten gebruiken, wie een betrekking wenst bij dat bestuur, moet Frans kennen. Een bewuste taalpolitiek, zoals de Franse revolutionairen die aan het eind van de eeuw zullen voeren, heeft het Oostenrijkse gezag daarbij niet gevoerd; wel heeft het in de praktijk steeds voor de Franse taal geopteerd. In 1769 richt keizerin Maria-Theresia een ‘Société littéraire’ op, die 2 jaar later de ‘Académie impériale et royale des sciences et belles-lettres de Bruxelles’ wordt: de briefwisseling met het Oostenrijkse bestuur gebeurt in het Frans, voorzitter en directeur kennen geen Nederlands- verslagen, brieven, lezingen  zijn Frans. Aan de academische wedstrijden mag in één van de drie landstalen worden meegedongen, maar vaak wordt van een Nederlandstalige bekroonde verhandeling óf uitsluitend óf ook de vertaling gepubliceerd. Wanneer sommige leden vrij een wedstrijd organiseren en met prijzen begiftigen, is de taal altijd het Frans.

Ook de hervorming van het onderwijs, waartoe de Oostenrijkse regering de gelegenheid krijgt bij de opheffing van de Jezuïetenorde (1773), draagt deze aandacht voor het Frans. Weliswaar stellen de eerste ordonnanties in dat verband het onderwijs van de moedertaal voorop in de humaniora, maar met iedere nieuwe verordening verdwijnt die bezorgdheid iets meer en wordt het accent verlegd naar de studie van de Franse taal: ze moet naast het Nederlands worden onderwezen, in de pensionaten wordt ze, samen met het Latijn, de omgangstaal, voor de hoogste studiejaren worden uit Frankrijk geïmmigreerde leraren benoemd die geen Nederlands kennen, de studieboeken worden in het Frans opgesteld, de ‘exercices publics’ aan het eind van het jaar hebben plaats in het Latijn en het Frans. In zijn Verhandeling schrijft Verlooy dat het ‘waerschynelyk... het meest dit ingevroenge Fransdom is, 't welk alle de nieuwe Koninglyke studien heeft doen vallen of kwynen'. Het bestuur moet met deze zorg voor het Frans veeleer tegemoetgekomen zijn aan de wens van de gegoede burgerij, die haar dochters naar de pensionaten zond om Frans te leren en haar zonen in het buitenland of bij privé-leraren in de leer liet gaan. Maar van de colleges verwachtte men vooral dat ze het Latijn onderwezen en voorbereidden op de universiteit en bovendien lijkt men afkerig te zijn geweest van onderwijs dat niet door religieuzen werd gegeven. De mannelijke burger die in de 18de eeuw in de Zuidelijke Nederlanden carrière wil maken, heeft dus de kennis van het Frans nodig en moet zich blijkbaar in een sterk verfransend en verfranst milieu bewegen. Bovendien zien we die burger in de tweede helft van de eeuw, mede onder invloed van een sinds 1748 eindelijk aanbrekende vredesperiode en een daarmee samengaande opbloei van de economie, ontwaken uit een nogal stille intellectuele gelatenheid naar een lees- en weetlust die zich, bij gebrek aan een belangrijke Nederlandstalige pers, gaat voeden met wat het buitenland aan boeiends en nieuws te bieden heeft. De veilingscatalogi van bibliotheken zijn hier de voornaamste getuigen: de belangstellingsthema's zijn die welke leven bij de hele Westeuropese bourgeoisie - religie, vreemde volken, primitieve beschavingen, astrologie en occultisme, vrijmetselarij, wetenschappelijke ontdekkingen; de ‘filosofische’ literatuur maakt er, naast galante lectuur, een ruim bestanddeel van uit. Wordt er in de Zuidelijke Nederlanden niet veel belangrijks gedrukt, de drukkers zijn wel de verbindingsagenten die deze buitenlandse lectuur invoeren, soms ook een ‘leeskabinet’ oprichten, waar boeken en bladen kunnen worden gelezen.

Sommige van die bladen (Courrier de l'Escaut, Le Mercure des Pays-Bas, Journal général de l'Europe) worden door buitenlandse journalisten (Baret, Maubert de Gouvest, Lebrun) opgesteld en in de Oostenrijkse Nederlanden, onder de bescherming van verlichte ambtenaren en met oogluikende toestemming van de censuur, uitgegeven. Belangrijk is de vaststelling dat, waar dit contact met de buitenlandse, haast uitsluitend Franstalige pers en boeken een niet te onderschatten factor in de verfransing is geweest, precies dit contact, paradoxaal genoeg, bij een aantal zelfstandig denkende figuren het omgekeerde effect zal sorteren: vanuit de ideeën van de Aufklärung en de romantiek, waarvan ze via boeken kennis krijgen, groeit het begrip van de ontvoogding van het volk, maar tevensbhet inzicht dat die bewustmaking slechts kan gebeuren op basis van wat tot het eigen wezen van het volk behoort. Immers, tegenover het verval van de eigen tijd zag men de bloei in vorige eeuwen - want het besef daarvan had men, via de in de XVIIIde eeuw nog veel gelezen werken van de humanisten over de voortreffelijkheid van het eigen volk, zijn aard en zijn taal, niet verloren, en die bloei bleek samen te vallen met de periodes waarin de gemeenschap het meest zichzelf was geweest. Het besluit ligt voor de hand: ontvoogding dient op basis van de eigen aard te gebeuren, de beschaving diende in de Nederlanden Nederlands te zijn In de Oostenrijkse Nederlanden wordt die gedachtengang het best in een synthese gesteld door advocaat Verlooy.

ALTA CASTRICUM - Oudenburg

 Le fort romain d Oudenburg en Flqndre Occidentale, pres d Ostende, fut érigé au IV ème siecle de notre ère sous le règne de l'empereur ...